Menu

روش های صحیح سفت کردن پیچ‌ها

استفاده از پیچ در سازه‌ها و ماشین‌آلات مختلف رواج زیادی دارد و مهم است که در قطعاتی که بیش از یک پیچ برای اتصال نیاز دارند؛ ترتیب مناسبی برای سفت کردن آن‌ها در نظر گرفته شود. نحوه صحیح سفت کردن پیچ‌ها یا باز و بسته کردن آن، اهمیت بالایی در امنیت، مقاومت و افزایش کاری ماشین آلات و حتی خود پیچ دارد.

مقایسه روش‌های سفت کردن پیچ‌

سفت کردن پیچ‌ها در اتصالات پیچیده به صورتی صحیح، کار دشواری است. به صورت کلی چندین روش مختلف سفت کردن وجود دارد که هر کدام دارای مزایا و معایب مخصوص به خود هستند. در صنایع مختلف، روش‌های متفاوتی در کاربردهای خاص ترجیح داده می‌شوند. معمولا روش‌های سفت کردن پیچ‌ها را می‌توان طبق اصل نحوه پیش بارگذاری طبقه‌بندی کرد. برای این کار دو اصل اساسی وجود دارد:

  • سفت شدن با چرخش (با گشتاور، زاویه و عملکرد کنترل شده)، در حالتی که پیچ چرخانده می‌شود تا بتواند مستقیما پیش بارگذاری را اجرا کند.
  • تحت فشار قرار دادن (هیدرولیک، حرارتی، مکانیکی)، فضایی که پیچ بدون چرخاندن سفت می‌شود، به طور معمول این کار با استفاده از وسایل مخصوص انجام می‌شوذ.

برای پیچ و مهره‌های بزرگ، به خصوص برای اندازه‌های بالاتر از M39 یا 1.5 اینچ، باید از روش‌های خاصی استفاده شود. سه روش محکم کردن که در زیر توضیح داده شده، بیشترین استفاده را دارند.

1. چرخاندن با در نظر گرفتن گشتاور

اگر اتصال با چرخاندن محکم شود، فقط 70٪ از قدرت عملکرد پیچ قابل استفاده است. زیرا تقریبا 30٪ از نیرو به دلیل فشارهای چرخشی ناشی از چرخش از بین می‌رود.

2. کشش هیدرولیک

در کشش هیدرولیکی با استفاده از یک ابزار هیدرولیک قدرتمند، پیچ به 90٪ قدرت عملکرد مجاز می‌رسد. مهره به پایین، چرخانده شده و به اعضای سفت شده، چسبانده می‌شود. هنگامی که فشار هیدرولیک کم می‌شود، پیچ مجددا به حالت قبل برمی‌گردد تا مهره را سفت کند.

بدین ترتیب تقریبا یک سوم بار تولید شده توسط ابزار هیدرولیکی از بین می‌رود. بنابراین، فقط در حدود 66٪ از قدرت عملکرد پیچ قابل استفاده است. برای پیچ‌های طولانی‌تر، این مقدار ممکن است تا 80٪ افزایش یابد.

3. کشش مکانیکی با فشارگرهای multi-jackbolt

با استفاده از MJT های Superbolt، پیچ‌های کوچک بدون چرخاندن پیچ روی رزوه اصلی سفت می‌شوند. پیش بارگذاری توسط این پیچ‌ها به طور مستقیم روی پیچ عمل می‌کند و در این حالت، استرس پیچشی مضر وجود ندارد. در این روش می‌توان تا 90٪ از قدرت عملکرد استفاده شود.

استفاده از واشرهای هزارخار برای سوراخ‌های بزرگ

در بعضی از طرح‌ها، از سوراخ‌های شکاف‌دار یا بزرگ به منظور تسهیل در موقعیت‌یابی قطعات در زمان مونتاژ یا تنظیم تراز کردن قطعات استفاده شده است. با این حال، یک سوراخ منجر به کاهش سطح تماس بین اتصال‌دهنده و مواد بستر در هنگام سفت کردن پیچ‌ها می‌شود؛ بنابراین استرس فشاری در مواد بستر افزایش می‌یابد و لبه‌های یک سوراخ بزرگ ممکن است که با تغییر شکل همراه باشد.

استفاده از این واشرها به خاطر افزایش قطر بیرونی، بار را در یک سطح بزرگ‌تر توزیع می‌کند و تنش فشاری در مواد بستر را کاهش می‌دهد. به منظور بهینه‌سازی توزیع بار، استفاده از بست‌های فلنج‌دار مفید است. به این ترتیب از خم شدن واشرها و تغییر شکل لبه‌های سوراخ‌های شکاف‌دار می‌توان حتی در هنگام چفت شدن بست‌ها از یک پیش بارگذاری زیاد جلوگیری کرد.

شرکت دیاکو واشرهایی را با قطر بیرونی بزرگ‌تر، به اصطلاح sp، در اندازه‌های NL36sp در فولاد و NL30spss در استیل ضد زنگ برای استفاده در سوراخ‌های بزرگ یا شکاف‌دار ارائه می‌دهد.

آیا می‌توان واشر دیگری را همراه با واشر هزارخار قرار داد؟

استفاده از واشرهای هزارخار به طور مستقیم بر روی سطح توصیه می‌شود. واشر اضافی فقط در صورت قفل شدن با واشرهای هزارخار قابل استفاده است. واشرهای هزارخار قفل می‌شوند و از چرخش پیچ در سطوح مجاور جلوگیری می‌کنند. اگر واشر زیرین کاملا قفل نشده باشد، ممکن است چرخش هنوز رخ دهد و در نتیجه باعث از بین رفتن قابل توجه فشار گیره خواهد شد. کمبود فشار گیره به نوبه خود، منجر به خرابی و خستگی در اتصال می‌شود. همچنین توجه داشته باشید که واشر اضافی منجر به از دست رفتن فشار گیره می‌شود.

در کاربردهایی که سطح برای سفت کردن پیچ‌ها با واشرهای هزارخار بسیار سخت است، می‌توان از واشر زیرین نرم‌تری برای ایجاد این علامت‌ها استفاده کرد. با این وجود، چرخش دادن واشر زیرین غیرممکن است. این کار را می‌توان با استفاده از یک واشر که به اندازه کافی بزرگ است به دست آورد، به عنوان مثال می‌توان با دو پیچ آن را ایمن کرد.

 

Share on facebook
Facebook
Share on google
Google+
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Share on pinterest
Pinterest